Implanty

Wprowadzenie: implantologia w stomatologii jest nauką zajmującą się wprowadzaniem implantu / wszczepu śródtkankowego w celu umożliwienia odbudowy protetycznej zębów mającej na celu przywrócenie właściwej funkcji układu stomatognatycznego, ciągłości łuku zębowego, poprawę estetyki, powstrzymanie lub spowolnienie procesów zaniku kości i utraty funkcji. Implant jest nowoczesną protezą, dla której podłożem jest tkanka kostna, błona śluzowa oraz tkanki miękkie wokół implantu. Implantoprotetyka jest dziedziną interdyscyplinarną, wymagającą wiedzy z zakresu chirurgii, protetyki, periodontologii, ortodoncji. Określenia implantologia i implantoprotetyka stosowane są zamiennie. Połączenie implantu z kością następuje na skutek reakcji obronnej organizmu jako mechanizm warstwowego nawarstwiania czyli ankylozy i proces ten nosi nazwę osteointegracji lub osseointegracji. Jest to najbardziej optymalny sposób gojenia się implantów (functional ankylosis). Najczęściej stosowanymi obecnie implantami są cylindryczne, wykonane z tytanu o różnych sposobach gwintowania i kształcie śruby, połączenia implantu z łącznikiem protetycznym (połączenie stożkowe / hex lub stożek / conical). Implant rozumiany jako całkowita odbudowa składa się z śruby właściwego implantu, nadbudowy protetycznej (korona, most) i łącznika pomiędzy nimi. Celem współczesnej implantologii jest zapewnienie pacjentowi komfortu, estetyki, zapobieganie resorpcji kości po utracie własnych zębów, uniknięcie szlifowania zębów sąsiednich podczas przygotowania do wykonania tradycyjnych koron lub mostów, eliminacja konieczności użytkowania protez ruchomych, poprawa fonetyki oraz funkcji żucia. Zarówno lekarz jak i pacjent muszą zdawać sobie sprawę z zalet jak i ograniczeń stosowania implantów . W przeciwieństwie do odbudowy protetycznej na implantach w szczęce, w żuchwie występują znacznie większe odkształcenia elastyczne, które mogą być przyczyną dodatkowych trudności przy braku amortyzacji umożliwianej przez przyzębie np. odcementowanie mostu, silne naprężenia mostu przykręcanego, odpryski porcelany. Dlatego też w przypadku dłuższych mostów zalecane jest stosowanie na ostatnim zębie korony teleskopowej. Stosunek części korzeniowej w stosunku do części koronowej implantu powinien wynosić co najmniej 1:1, co stanowi problem w przypadku niewielkiej ilości kości pomiędzy szczytem wyrostka zębodołowego a zachyłkiem zatoki szczękowej lub kanałem nerwu zębodołowego dolnego. Protezy oparte na implantach pozwalają na zwiększenie siły żucia o 85%. Wprowadzenie implantu możliwe jest po zakończeniu rozwoju szczęki i żuchwy około 16 roku życia, jeżeli jednak implantacja będzie przedwczesna, może to spowodować w tym miejscu zahamowanie pionowego wzrostu kości. Obciążenie implantu może być większe niż w przypadku zębów własnych, nie wywołując stanu zapalnego wokół implantu (periimplantitis), natomiast zawsze należy odtworzyć kontakt na implancie i przeciwdziałać przeciążeniu (overloading), pomimo, że implant jest w stanie przyjąć większe obciążenie niż własny ząb. Uzyskanie infraokluzji na implancie polega na przywróceniu funkcji jaką ma on pełnić, przy czym w zwarciu kontakt występuje minimalny choć jest zachowany. Wykonując protezy całkowite na implantach w szczęce planuje się wprowadzenie 6 implantów (all on 6), natomiast w żuchwie 4 lub 6 (all on 4 lub all on 6). Większa liczba implantów zmniejsza ryzyko odłamania się protez w odcinkach bocznych. Okluzja na protezach całkowitych na implantach powinna być wybalansowana. Siła gryzienia na implantach jest mniejsza niż na zębach własnych, ale jest dłuższa w czasie, ponieważ pacjent nie czuje momentu odgryzienia pokarmu. Wykonując kilka implantów wskazane jest ich zblokowanie ponieważ jest łatwiej dopasować miejsca styczne, nie ma to wpływu na neurofizjologię, są łatwiejsze do wykonania, pomiędzy implantami i tak nie powstanie brodawka dziąsłowa, implant jest zawsze węższy od zęba własnego ze względu na ilość miejsca zajmowanego przez dziąsło np. przy ciasno stojących zębach, przy dużych zanikach w żuchwie korony na implantach są dłuższe (będąc dĹşwignią wyważającą) niż implanty (będąc dĹşwignią kotwiczącą). Im mniejszy jest kąt pomiędzy implantem a łącznikiem tym większa jest szczelność. Im dłuższy jest łącznik tym większa jest szczelność. Im mniejsza siła potrzebna do przykręcenia implantu tym większa szczelność. Dłuższe implanty wywołują zjawisko piezoelektryczne stymulując przebudowę kości. Implant ma ruchomość 3-5 um (podatność kości gąbczastej). Łączniki cyrkonowe powodują ścieranie tytanu, częściej ulegają złamaniu szczególnie w odcinkach bocznych, natomiast biały cyrkon daje lepszy efekt estetyczny. Łączniki tytanowe są bardziej wytrzymałe, natomiast można zmienić ich kolor przez azotkowanie. Krótkie implanty <10 mm mogą funkcjonować w pracach wieloczłonowych, natomiast w pracach pojedynczych zalecane są długości >10mm. Osteointegracja jest to sztywne połączenie zęba z tkanką kostną i wytworzenie zrostu. Przyjmuje się, że 1-1,5 mm implantu może sperforować dno zatoki szczękowej bez wywoływania powikłań, ponieważ błona śluzowa narasta na implantu w ciągu kilku dni. Podczas odbudowy pełnych łuków zębowych na implantach II przedtrzonowce można zamienić na I trzonowce.

Zalety: zapewnienie pacjentowi komfortu, estetyki, zapobieganie resorpcji kości po utracie własnych zębów, uniknięcie szlifowania zębów sąsiednich podczas przygotowania do wykonania tradycyjnych koron lub mostów, eliminacja konieczności użytkowania protez ruchomych, poprawa fonetyki oraz funkcji żucia.

Wady:

Wskazania: przypadki, w których leczenie bez zastosowania implantów nie przyniesie zadowalających efektów ; przypadki, w których leczenie z wykorzystaniem implantów jest bardziej korzystne niż metody tradycyjne ; przypadki, w których leczenie z wykorzystaniem implantów może przynieść porównywalne rezultaty, ale warunki miejscowe lub subiektywne okoliczności przemawiają za zastosowaniem implantów ; braki pojedynczych zębów, skrzydłowe, międzyzębowe, rozległe braki częściowe, bezzębie, prawidłowa higiena jamy ustnej, odpowiednia motywacja, zakończony rozwój szczęki i żuchwy (powyżej 16 roku życia).

Przeciwwskazania: nieprawidłowa higiena jamy ustnej, brak motywacji, nieleczone parafunkcje (bruksizm, nawyki), ogólnie zły stan zdrowia, psychozy, nadużywanie narkotyków, nierealne oczekiwania pacjenta, obniżona wysokość zwarcia, brak miejsca dla przyszłej korony, wady zgryzu, zła jakość kości, zaburzenia morfologiczne, niekorzystne stany artykulacyjne żuchwy (zaburzenia w stawach skroniowo-żuchwowych), niezakończony rozwój szczęki i żuchwy (poniżej 16 roku życia), niewyrównana cukrzyca, przewlekłe zapalenie nerek, leczenie bisfosfonianami, stan po radioterapii głowy i szyi, skazy krwotoczne, intensywne palenie papierosów, obniżona odporność, choroby układu kostnego (choroba Pageta, osteomalacja, osteodystrophia fibrosa generalisata). Należy pamiętać, że wykonując uzupełnienie protetyczne u osoby starszej, w niedługim czasie może ona mieć problemy z utrzymaniem prawidłowej higieny jamy ustnej, także wokół implantu. Zamiast określenia przeciwwskazania (względne, bezwzględne) mające charakter absolutny, zalecane jest stosowanie terminów ograniczenie wskazań, czynniki ryzyka oraz czynniki wysokiego ryzyka. Regularnie kontrolowana cukrzyca nie stanowi przeciwwskazania do wprowadzenia implantu, jeżeli stosowana jest odpowiednia osłona antybiotykowa przed i po zabiegiem, unikane jest obciążanie miejsca wprowadzenia bezpośrednio po zabiegu chirurgicznym, poziom cukru we krwi jest stabilny. W przypadku nowotworów umiejscowionych w obszarach innych niż kości szczęki i żuchwy w 97,9% udaje się uzyskać pozytywny efekt leczenia z wykorzystaniem implantów przez okres 5 lat, natomiast póĹşniej może dochodzić do stopniowej utraty wszczepów. Osteoporoza nie została jak dotąd jednoznacznie uznana za czynnik ryzyka wprowadzania implantów , ponieważ niektóre stosowane w tej chorobie leki mają pozytywny wpływ na przebieg gojenia tkanek wokół implantu. W przypadku bruksizmu rozłożenie obciążenia na wiele zębów jest pomocne, przeciwdziała przeciążeniu implantu (overloading), jednak nie należy wykonywać obciążenia natychmiastowego, powinno się poinformować pacjenta o ryzyku przeciążenia oraz wskazane jest wykonanie szyny antybruksizmowej.

Ceny: różnice pomiędzy gabinetami wykonującymi zabiegi implantoprotetyczne wynikają z wyposażenia gabinetu, kwalifikacji lekarza, uczestnictwa w szkoleniach, doświadczenia, skomplikowania leczenia, stosowanego systemu implantów , współpracującego labolatorium, kompatybilności wstecznej narzędzi i łączników, działań marketingowych oraz badań naukowych producenta implantów . Ostateczny wynik leczenia uzależniony jest od wielu czynników ale w dużej mierze wynika z uzyskanej szczelności (jakości frezowania), która jest najlepsza w najdroższych systemach.

Powikłania: mechaniczne: złamanie implantu, odpryski zwarciowe (chipping) wywołane brakiem receptorów przyzębia i zbyt dużymi siłami żucia, złamanie łącznika, odkręcenie śrub mocujących, złamanie śrub mocujących, złamanie konstrukcji ; biologiczne: zapalenie błony śluzowej (mucositis), zapalenie wokół implantu (periimplantitis), perforacja błony śluzowej zatoki szczękowej, porażenie nerwu zębodołowego dolnego, perforacja wyrostka zębodołowego, zaburzenia czynnościowe, zaburzenia mowy, brak akceptacji, niewystarczająca estetyka, odstąpienie od zabiegu po jego rozpoczęciu (nieprawidłowa jakość kości, porażenie nerwu zębodołowego dolnego, perforacja błony śluzowej zatoki szczękowej). 30% ludzi posiada gen interleukiny 1 beta zwiększający ryzyko wystąpienia zakażeń.

Trwałość: rocznie wprowadza się na całym świecie około 50 mln implantów . Implantologiczny WskaĹşnik Przetrwania / Implant Survival Rate (ISR) pojedynczych koron na implantach po 5 latach wynosi 96,3%, natomiast po 10 latach przetrwanie pojedynczych implantów oceniane jest na 89,4%. Powikłania biologiczne ilość powikłań po 5 latach wynosi 7,1%, a utrata kości >2 mm wynosi 5,2%. Powikłania mechaniczne w ciągu 5 lat wynoszą 8,8% dla odkręcenia śruby, 4,1% dla odcementowania, 3,5% dla odprysków zwarciowych, 7,1% dla problemów estetycznych. Należy pamiętać, że implant wprowadzany jest po przeprowadzeniu diagnostyki oceniającej obecny stan zdrowia pacjenta, wskazania i przeciwwskazania do zabiegu, natomiast w póĹşniejszym czasie mogą pojawić się choroby wpływające na stan ogólny pacjenta i zwiększające ryzyko wystąpienia powikłań (cukrzyca), z tego powodu nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi jaka będzie trwałość implantu. U tego samego pacjenta 10 implantów może się przyjąć bez żadnych komplikacji, natomiast z 1 mogą być problemy z niewiadomych przyczyn, czasami powodem jest niewidoczny na zdjęciach radiologicznych stan zapalny. Pomimo stosowania implantów wykonanych z tytanu będącego najbardziej biokompatybilnym materiałem, badania wskazują, że po jakimś czasie organizm rozpoznaje prawidłowo zagojony implant jako ciało obce i stara się go pozbyć doprowadzając do stanu zapalengo wokół implantu i w konsekwencji jego utraty. W pierwszym roku od wprowadzenia implantu następuje utrata 1 mm kości, w drugim roku 0,3 mm, w trzecim roku 0,1 mm, co oznacza, że po trzech latach utrata wynosi 1,5 mm.

Periimplantitis: Bakteria Aggregatibacter actinomycetemcomitans ma wielkość 0,1 – 1,0 um. Limfocyty, bakterie, enzymy rozpuszczające tkanki.

Podział: ze względu na materiał: metalowe, ceramiczne, materiały łączone ; ze względu na pokrycie tkanek: otwarte (implanty stomatologiczne przechodzące przez błonę śluzową), zamknięte (endoprotezy stawu biodrowego); ze względu na położenie: wewnątrzśluzówkowe, podokostnowe, śródkostne ; ze względu na moment wprowadzenia: natychmiastowe (wprowadzane do niewygojonego wyrostka zębodołowego i niewygojonej błony śluzowej), opóĹşnione / odroczone (wprowadzane do niewygojonego wyrostka zębodołowego i wygojonej błony śluzowej), póĹşne (wprowadzane do wygojonego wyrostka zębodołowego i wygojonej błony śluzowej); ze względu na kształt implantu: cylindryczny (wskazany w twardej kości żuchwy), progresywny / stożkowy (wskazany w miękkiej kości szczęki) ; ze względu na przebieg gojenia: jednoetapowy (obciążenie jednoczęściowe, obciążenie dwuczęściowe), dwuetapowy (podśluzówkowy), ze względu na nadbudowę protetyczną: konstrukcja oparta na implantach, konstrukcja łącząca implanty z uzębieniem naturalnym, konstrukcja overdenture, ze względu na sposób osadzenia konstrukcji protetycznej: przykręcane (- wlot śruby przez koronę którą trzeba zamknąć, – brak możliwości uzyskania pasywnej odbudowy zespolonej – pomiędzy łącznikiem a implantem trzeba zrobić przestrzeń więc jest nieszczelność, + można odkręcić), cementowane (- cement wchodzi poddziąsłowo, + brak możliwości odcementowania, + brak wlotu śruby, + możliwość uzyskania pasywnej odbudowy zespolonej – dokładność pomiędzy łącznikiem a implantem wynosi 1 um) ; ze względu na połączenie implantu z łącznikiem: stożkowe (conical) zapewnia najlepszą szczelność, stabilność przy obciążeniu, geometria eliminuje koncentrację naprężeń w okolicy brzegu kości, nie odkręca się, ; heksagonalne (hex). Podczas cementowania korony niedokładności przyjmuje cement, natomiast podczas przykręcania korony naprężenie pomiędzy implantem i łącznikiem może doprowadzić do powikłań (zanik kości, złamanie śruby łącznika, złamanie łącznika, złamanie implantu, odpryski zwarciowe).

Odległości: pozycjonowanie subkrestalne -1 do -2 mm (platforma implantu 1,5 – 3,0 mm poniżej linii łączącej szyjki sąsiednich zębów), bezpieczne umieszczenie implantu od kanału nerwu zębodołowego dolnego wynosi 2 mm, odległość zęba od krawędzi implantu 1,5 mm, odległość pomiędzy krawędziami implantów 3mm.

Diagnostyka: konsultacja, wywiad, badanie, higiena jamy ustnej, sanacja, skaling, piaskowanie, motywacja, parafunkcje, zaburzenia stawów, stan zdrowia, wskazania, przeciwwskazania, zgoda na leczenie, możliwości finansowe, czas leczenia, terminy wizyt, zdjęcie punktowe, panoramiczne, tomografia, ilość i jakość kości (bucco-lingual, mesio-distal, cresto-apical), grubość i poziom dziąsła, pobranie wycisków diagnostycznych, rejestracja łukiem twarzowym, analiza zwarcia w artykulatorze, zaznaczenie na modelu wędzidełek, fałdów policzkowych, granicy ruchomości błony śluzowej, omówienie możliwości leczenia, zdjęcia fotograficzne, uwzględnienie warunków panujących w jamie ustnej jako całość (planowanie holistyczne i perspektywiczne), ponieważ jeżeli w niedługim czasie pacjent straci inne zęby, może to wpłynąć na realizowany obecnie plan leczenia, zwrócenie uwagi w jaki sposób ewentualna utrata wszczepu wpłynie na całość pracy, konieczność przeprowadzenia zabiegów dodatkowych, kwalifikacje lekarza, dobór systemu. Należy pamiętać, że podjęcie decyzji o wyborze metody leczenia wymaga uwzględnienia indywidualnych czynników dotyczących pacjenta oraz kwalifikacji lekarza. Implantacja: zwiększenie powodzenia leczenia uzyskuje się poprzez delikatne preparowanie łoża kostnego, unikanie obciążenia podczas gojenia (obciążenie odroczone lub póĹşne), po zakończeniu leczenia chirurgicznego konieczne jest wykonanie zdjęcia panoramicznego lub tomografii w celu oceny położenia wprowadzonego implantu.

Wykonanie:
I Metoda (zamknięcie implantu śrubą zamykającą):

  • diagnostyka,
  • przygotowanie: higienizacja (7 dni wcześniej), przygotowanie uzupełnienia tymczasowego (proteza ruchoma osiadająca na 2-3 tygodnie, potem zamiana na inne uzupełnienie)
  • wprowadzenie implantu, Dalacin C (stały poziom we krwi) 60 min przed zabiegiem,
    stabilizacja pierwotna powinna wynosić 35 N, następnie maleje ona po kilku dniach na skutek stanu zapalnego, a następnie rośnie, pozostawienie na okres gojenia (3 miesiące w żuchwie, 6 miesięcy w szczęce, 6 miesięcy po podniesieniu dna zatoki szczękowej),
  • odsłonięcie implantu, kontrola połączenia biologicznego (naczynia krwionośne), przykręcenie śruby gojącej,
  • odkręcenie śruby gojącej, przykręcenie łącznika (lepszy gruby i niski),
  • osadzenie nadbudowy (przykręcenie lub zacementowanie),
  • wizyty kontrolne po 1,2,3 ms

Maksymalna siła przykręcania jest zależna od systemu, jednak najczęściej wynosi 50 Ncm dla implantu, 35 Ncm dla łącznika i 10 Ncm dla śruby.

I Metoda (zamknięcie implantu śrubą gojącą):

Zabiegi dodatkowe: w przypadku istnienia niekorzystnych warunków do wprowadzenia implantu spowodowanej niewystarczającą ilością kości, istnieje możliwość przeprowadzenia zabiegów dodatkowych zabiegów rekonstrukcyjnych (augumentacja): sterowana regeneracja kości, osteotomia dystrakcyjna kości (ridge expansion / ridge split), stosowanie transplantatów kości (block bone graft), stosowanie mniejszych implantów , osteoplastyka, podnoszenie dna zatoki szczękowej, przesunięcie (transpozycja) nerwu zębodołowego dolnego. Innymi wykonywanymi zabiegami są chirurgiczne pogłębienie przedsionka, plastyka wyrostka zębodołowego. Alternatywne metody leczenia: replantacja (zalety: natychmiastowe uzupełnienie, zachowanie wyrostka zębodołowego, materiał autogenny, łatwość wykonania ; wady: rozwiązanie może okazać się tymczasowe u osób młodych jeżeli wystąpi resorpcja zapalna, możliwość wystąpienia przebarwienia, niepewny wynik leczenia, możliwość wystąpienia stanu zapalnego), transplantacja (zalety: materiał autogenny, wykorzystanie zębów mądrości stanowiących przeszkodę zwarciową ; wady: różnice w wielkości zębów, krótsze korzenie, częste wizyty kontrolne, dodatkowy zabieg w miejscu pobrania przeszczepu), most tradycyjny (zalety: brak leczenia chirurgicznego, dobry efekt estetyczny, stosunkowo krótki czas wykonania, możliwość pełnego obciążenia ; wady: szlifowanie zdrowych tkanek twardych zęba, różnica w wielkości zębów, możliwość spowodowania stanu zapalnego miazgi i konieczność leczenia kanałowego, konieczność zablokowania zębów sąsiednich, utrudniona higiena, zanik wyrostka zębodołowego), most adhezyjny (zalety: brak leczenia chirurgicznego, brak szlifowania zdrowych tkanek twardych zęba, dobry efekt estetyczny ; wady: utrudniona higiena, zanik wyrostka zębodołowego, wytrawienie twardych tkanek zęba, słabe utrzymanie, brak możliwości wykonania przy rozległych brakach lub niekorzytnych warunkach zgryzowych, zmiana koloru), ortodontyczne zamknięcie przestrzeni (zalety: brak leczenia chirurgicznego, brak konieczności szlifowania zdrowych twardych tkanek zęba; wady: wysoki koszt, długi czas leczenia, ograniczone wskazania, zaburzenia funkcji, niekorzystny efekt estetyczny, ryzyko wystąpienia resorpcji zapalnej, ryzyko próchnicy), proteza częściowa (zalety: brak leczenia chirurgicznego, łatwość wykonania, niski koszt, wskazana jako rozwiązanie tymczasowe przy niezakończonym rozwoju wierzchołków ; wady: utrudniona higiena, zanik wyrostka zębodołowego).

Zalecenia: nie należy podejmować większego wysiłku fizycznego ani prowadzić pojazdów mechanicznych przez 12 godzin po zabiegu. Do następnego dnia zalecane jest powstrzymanie się od spożywania ciepłych napojów i pokarmów, alkoholu, palenia papierosów (wzrost temperatury rozpuszcza skrzep, wpływa negatywnie na gojenie się rany, palenie zmniejsza ukrwienie), wypluwania śliny, płukania jamy ustnej, natomiast wskazane jest spożywanie miękkich pokarmów przeciwną stroną jamy ustnej w stosunku do operowanej okolicy oraz przyjmowanie witamin A i C. Mycie zębów powinno być ostrożne z pominięciem operowanej okolicy. Nie należy dotykać miejsca zabiegu. Ze względu na utrzymujące się znieczulenie do kilku godzin po zabiegu, należy pamiętać o możliwości wystąpienia oparzenia, skaleczenia, przygryzienia tkanek miękkich języka, wargi i policzka. W okresie ustępowania znieczulenia mogą równocześnie narastać przejściowe dolegliwości bólowe, mrowienie lub pieczenie. W razie potrzeby można zastosować tabletkę przeciwbólową. Po rozległych zabiegach należy zastosować zimne okłady przykładane do policzka w sposób przerywany, aby nie doprowadzić do odmrożenia. Zalecane jest spanie na przeciwległym policzku w stosunku do operowanej okolicy z głową uniesioną powyżej tułowia. W czasie 4 tygodni po implantacji proszę nie uprawiać sportu wyczynowego oraz unikać ekstremalnych obciążeń klimatycznych (jazda na nartach, podróż w tropiki). W trzeciej dobie po zabiegu wskazane jest delikatne płukanie jamy ustnej szałwią, rumiankiem lub preparatami zawierającymi Chlorheksydynę np. Corsodyl, Eludril do 14 dni. W przypadku wystąpienia komplikacji, wydłużonych dolegliwości bólowych lub utrzymującego się obrzęku lub krwawienia wskazane jest zgłoszenie się na wizytę kontrolną. Przyspieszenie gojenia rany jest możliwe poprzez zastosowanie ozonoterapii i laseroterapii działających przeciwbólowo, bakteriobójczo i przeciwzapalnie. W przypadku założenia szwów, ich usunięcie powinno nastąpić w 7-14 dni po zabiegu. Należy przyjmować leki przepisane przez lekarza.

Proteza całkowita na implantach: może zostać ustabilizowana przy atroficznych wyrostkach zębodołowych przez zaczepy kulowe (zachowanie równoległości wprowadzenia, łatwiejsza higiena, niski koszt, bez technika), belkę Doldera (kształt odwróconej kropli wody, ma pozwalać na wahanie protezy) lub lokatory. Postępowanie: wykonanie prawidłowych protez całkowitych, wyrównanie wyrostka zębodołowego, wprowadzenie implantów (szczęka 6 ; żuchwa 2-4), lokatorów, opracowanie powierzchni dośluzówkowej dotychczasowej protezy w celu utworzenia miejsca dla elementów retencyjnych, po 2-3 miesiącach wykonanie nowej protezy wzmocnionej siatką albo poinformowanie pacjenta, że powinna zostać wzmocniona i jedynie podścielenie wprowadzenie matryc dla lokatorów do protezy. Implanty przyśrodkowe w żuchwie powinny być wprowadzone pomiędzy otwory bródkowe. Wykonując nową protezę należy skontrolować ustawienie zębów w artykulatorze zanim technik zaprojektuje belkę. Podczas kontroli belki powinna ona wchodzić bez naprężeń. Belka powinna zostać przykręcona z siłą 25 – 35 Ncm, następnie wprowadza teflon i zamyka kompozytem. Belka Doldera wykonana w technologii CAD/CAM jest lepsza niż wykonywana techniką odlewaną.

Bibliografia:

  1. Koeck B., Wagner W., Majewski S. ; Implantologia ; Urban & Fisher ; 2004.
  2. Jung R.E., Zembic A., Pjetursson B.E., Zwahlen M., Thoma D.S. ; Systematic review of the survival rate and the incidence of biological, technical, and aesthetic complications of single crowns on implants reported in longitudinal studies with a mean follow-up of 5 years ; Clinical Oral Implants Research ; 2012.
Rozpowszechnij:
słowa klucze: , ,
2018-01-12T20:59:49+00:00