Rak Płaskonabłonkowy

Rak płaskonabłonkowy jest to nowotwór złośliwy pochodzenia nabłonkowego, który zazwyczaj rośnie powoli, ale ma zdolność do tworzenia odległych przerzutów w innych narządach. Jest on zazwyczaj zbudowany z komórek ulegających rogowaceniu podobnych do zdrowego naskórka. Występuje przede wszystkim u osób rasy białej. Rak płaskonabłonkowy jest po raku podstawnokomórkowym drugim najczęściej występującym nowotworem skóry.

Etiologia: uwarunkowania genetyczne, promieniowanie ultrafioletowe (głównie UVB), ekspozycja na promieniowanie słoneczne (zwłaszcza w dzieciństwie), podeszły wiek (ponieważ uszkadzające działania wielu czynników kumuluje się przez wiele lat życia), płeć męska, jasna karnacja skóry (tzw. fototyp I i II skóry wg WHO), przewlekłe leczenie zmniejszające odporność lub choroby przebiegające z upośledzeniem odporności (np. zakażenie HIV), obecność przez wiele lat rozległych blizn (zwłaszcza po oparzeniach) lub niegojących się ran (np. w przebiegu zespołu pozakrzepowego w nogach).

Rozpoznanie: występuje najczęściej na odsłoniętych okolicach ciała: na twarzy, plecach, ramionach lub górnej wardze. Rak płaskonabłonkowy może przypominać rogowaciejącą, łuszczącą się zmianę, często owrzodzoną i pokrytą strupem jednak może też przybierać postać guzka, owrzodzenia, grudki, płaskiego lub wyniosłego nacieku. Może być czasami źródłem mniej lub bardziej intensywnego krwawienia, w jego obrębie może sączyć się płyn (jasny, klarowny lub mętny).

Leczenie: wycięcie chirurgicznie z marginesem 1 cm i badanie histopatologiczne. W przypadku rozległej zmiany, wcześniej pobiera się wycinek do badania (fragment z pogranicza nowotworu i zdrowej skóry). W przypadku podejrzenia zajęcia okolicznych węzłów chłonnych, należy wykonać USG tej grupy węzłów i ewentualnie biopsję cienkoigłową największych węzłów, w celu potwierdzenia stopnia zaawansowania choroby. Po potwierdzeniu rozpoznania należy przeprowadzić odpowiednią diagnostykę obrazową w poszukiwaniu przerzutów odległych. Jeśli na podstawie wykonanej biopsji cienkoigłowej stwierdza się obecność przerzutów w regionalnych węzłach chłonnych, konieczne jest chirurgiczne wycięcie odpowiedniej grupy węzłów. Radioterapia uzupełniająca jest wykonywana w sytuacjach, gdy operacja nie była doszczętna i/lub nie można poszerzyć jej zakresu, a także jako uzupełnienie operacji przeprowadzonej z powodu nawrotu choroby lub zajęcia przez nowotwór węzłów chłonnych. W przypadku obecności przerzutów odległych w innych narządach stosuje się leczenie systemowe (chemioterapię).

Rokowanie: rak płaskonabłonkowy charakteryzuje się dobrym rokowaniem, 5 lat od rozpoznania choroby przeżywa >90 % chorych, przerzuty odległe pojawiają się u 3 -5 % chorych, ale ich wystąpienie znacznie pogarsza szanse na wyleczenie. Wizyty kontrolne należy powtarzać co 1 -3 miesiące przez 2 lata po leczeniu, co 3 -12 miesięcy przez kolejne 3 lata, a następnie corocznie.

Rozpowszechnij:
2019-06-20T21:08:20+02:00