Zgorzel Miazgi

Wprowadzenie: zgorzel miazgi, gangrena pulpae, jest to stan zapalny miazgi zęba oraz okołowierzchołkowych tkanek i jest następstwem nieleczonej próchnicy a następnie nieleczonego zapalenia miazgi doprowadzającego do całkowitego jej obumarcia, działania preparatów, materiałów wypełniających lub przerwania pęczka naczyniowo-nerwowego w wyniku urazu. Nieleczona zgorzel miazgi prowadzi do rozwoju ostrego lub przewlekłego zapalenia tkanek okołowierzchołkowych. Zgorzel miazgi wywołują bakterie gnilne (beztlenowe), które najczęściej przez próchnicowy ubytek dostają się do wnętrza zęba i stopniowo zakażają miazgę. Składające się na miazgę białka, węglowodany oraz ciała tłuszczowe podlegają procesom chemicznym, w wyniku których tworzy się trująca, brunatnozielona masa zgorzelinowa, która zawiera gazy, kwasy oraz bakterie. Zgorzel miazgi często rozwija się bezobjawowo, natomiast po pewnym czasie wokół wierzchołka korzenia rozwija się torbiel niszcząca kość. Zgorzel miazgi prowadzi do zakażenia tkanek okołozębowych, zniszczenia kości wokół korzenia zęba, zapalenia okostnej, tworzenia się przy wierzchołkach korzeni groźnych zmian zapalnych ropni, torbieli, przetok oraz ziarniniaków.

Objawy: brak dolegliwości bólowych, brak reakcji na chlorek etylu, rozgrzaną gutaperkę, brak reakcji na opukiwanie, nagryzanie, bardziej matowe szkliwo, w wywiadzie pacjent może podawać uraz, czasami widoczne przebarwienie zęba, po bezbolesnym otwarciu komory zęba mimo braku znieczulenia odczuwalny nieprzyjemny charakterystyczny gnilny zapach. Osoby starsze lub po przebytym urazie, po którym nastąpiło ponowne połączenie z pęczkiem naczyniowo-nerwowym, może dochodzić do nadmiernego odkładania się zębiny wtórnej w komorze i kanałach zęba, wywołując brak reakcji na bodźce pomimo zachowania żywotności miazgi. Trudności w postawieniu jednoznacznej diagnozy powodują konieczność postawienia diagnozy odroczonej poprzez usunięcie próchnicy, założenie opatrunku biologicznego oraz obserwację.

Leczenie: leczenie kanałowe lub przy braku możliwości leczenia kanałowego resekcja, hemisekcja, radisekcja, ekstrakcja.

Bibliografia:

  1. Arabska-Przedpełska B, Pawlicka H. ; Endodoncja – morfologia, diagnostyka, leczenie ; 2003.
  2. Arabska-Przedpełska B, Pawlicka H. ; Współczesna endodoncja w praktyce ; 2011.
  3. Lipski M. ; Harty Endodoncja w praktyce klinicznej ; Elsevier ; 2013.
  4. Briseno B., Willershausen-Zonnchen B. ; Choroby miazgi zęba ; Urban & Partner ; 1997.
Rozpowszechnij:
2017-12-18T13:15:18+00:00