# Czy każdy może mieć implant zęba?
Większość pacjentów może, ale po kwalifikacji
Implant nie jest rozwiązaniem „z półki”. Zanim lekarz zaproponuje leczenie, musi sprawdzić stan jamy ustnej, kości, dziąseł, zgryzu i zdrowia ogólnego. U wielu pacjentów implant jest bardzo dobrym sposobem odbudowy brakującego zęba, ale czasem najpierw trzeba wyleczyć stany zapalne, poprawić higienę albo przygotować kość.
Co ocenia lekarz?
Podstawą jest badanie kliniczne i diagnostyka obrazowa, najczęściej CBCT. Lekarz sprawdza ilość i jakość kości, położenie zatoki szczękowej, przebieg nerwów, stan sąsiednich zębów oraz miejsce na przyszłą koronę. Sam implant musi być zaplanowany razem z odbudową protetyczną, bo celem jest ząb, który wygląda naturalnie i dobrze pracuje w zgryzie.
Znaczenie mają też choroby ogólne, przyjmowane leki, palenie papierosów i historia leczenia periodontologicznego. Wczesne niepowodzenia implantów mogą wiązać się m.in. z czynnikami miejscowymi, ogólnymi i zabiegowymi [1].
Kiedy trzeba poczekać?
Leczenie odkłada się zwykle przy aktywnym stanie zapalnym, bardzo słabej higienie, nieustabilizowanych chorobach ogólnych albo wtedy, gdy najpierw potrzebna jest odbudowa kości. Nie zawsze oznacza to rezygnację z implantu. Często oznacza po prostu leczenie etapowe.
Dobra kwalifikacja chroni pacjenta przed rozczarowaniem. Implantologia jest przewidywalna wtedy, gdy plan jest dopasowany do konkretnego człowieka, a nie do samego braku zęba.
Źródła
[1] Chrcanovic BR, Kisch J, Albrektsson T, Wennerberg A, Factors Influencing Early Dental Implant Failures, Journal of Dental Research, 2016. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/27146701/